ÇOCUKLUĞUM

Kendi ütopyamdan, kendime… Anladım ki bu yolculuk kendimden kendimeymiş. Bu sıralar fazlasıyla yokluyorum sinemi. Ne var ne yok dökesim geliyor. Saçasım geliyor. Bunca zaman taşıdığım yeter, ayıklamam gerekiyor. Ellerim pembe lastikli tokalara, saçlarını taradığım oyuncak bebeklere, pastel boyalara ve onsuz asla uyuyamadığım mavi pelüş ayıma takılıyor. İnsan en çok neyin

Devam